Szanowny Panie Premierze! Art. 32 Konstytucji RP stanowi, że wszyscy są wobec prawa równi.
Szanowny Panie Premierze! Art. 32 Konstytucji RP stanowi, że wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Proklamowana na szczycie Unii Europejskiej w Nicei w grudniu 2000 r. Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej, stanowiąca zbiór fundamentalnych zasad prawnych Unii Europejskiej, określa prawa społeczne, polityczne, ekonomiczne przysługujące wszystkim obywatelom państw Unii, w tym m.in. zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność. Art. 26 karty uznaje prawo osoby niepełnosprawnej do korzystania ze środków zapewniających jej niezależność społeczną i zawodową integrację oraz uczestnictwo w życiu społecznym. 30 października 2003 r. został opublikowany Komunikat Komisji Europejskiej - Równe szanse dla osób niepełnosprawnych: Europejski Plan Działania. Zakłada on program działań mających na celu dalsze włączanie osób niepełnosprawnych do społeczeństwa i gospodarki Unii Europejskiej, w tym zapewnienie wszelkiej dostępności dla tych osób.
Równocześnie mija właśnie 10 lat od przyjęcia przez Sejm w dniu 1 sierpnia 1997 r. uchwały Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej Karta Praw Osób Niepełnosprawnych, deklarującej poszanowanie praw obywatelskich osób niepełnosprawnych, które ˝mają prawo do niezależnego, samodzielnego i aktywnego życia oraz nie mogą podlegać dyskryminacji˝. Dalej zaś w karcie ˝Sejm stwierdza, iż oznacza to w szczególności prawa osób niepełnosprawnych do:
1) dostępu do dóbr i usług umożliwiających pełne uczestnictwo w życiu społecznym (...),
8) życia w środowisku wolnym od barier funkcjonalnych, w tym:
- dostępu do urzędów, punktów wyborczych i obiektów użyteczności publicznej. (...)
Sejm Rzeczypospolitej Polskiej stwierdzając, iż powyższe prawa wynikają z Konstytucji, Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, Konwencji Praw Dziecka, Standardowych Zasad Wyrównywania Szans Osób Niepełnosprawnych, aktów prawa międzynarodowego i wewnętrznego, wzywa Rząd Rzeczypospolitej Polskiej i władze samorządowe do podjęcia działań ukierunkowanych na urzeczywistnienie tych praw˝.
Występowaliśmy już wcześniej w tej sprawie, jednak wyjaśnienia zawarte w piśmie Pani Anny Kalaty, minister pracy i polityki społecznej, z dnia 11 kwietnia 2007 r., stanowiącym odpowiedź na naszą interpelację z dnia 6 lutego 2007 r. są nieprecyzyjne i budzą zasadnicze wątpliwości, a przy tym wskazują na nieznajomość lub brak woli Pani Minister Anny Kalaty poszanowania ww. aktów prawnych.
Po przeanalizowaniu odpowiedzi Pani Minister nasuwają się oczywiste pytania:
1. Czy budynki rządowe nie podlegają obowiązującym ustawom, w szczególności ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.) oraz ustawie z dnia 17 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), zgodnie z którymi obiekty użyteczności publicznej powinny być dostępne dla osób niepełnosprawnych, w tym także dla osób poruszających się na wózkach inwalidzkich?
2. Czy fakt ścisłej ochrony budynków ze względu na mające w nich siedziby instytucje - nawet przez Biuro Ochrony Rządu - zwalnia organy administracji rządowej z obowiązku przestrzegania wymogów wynikających z ww. ustaw?!
Przedstawione przez Panią Minister rozwiązania dostępności do budynków administracji rządowej w praktyce często nie sprawdzają się. Przed objęciem mandatu posła Sławomir Piechota uczestniczył wiele razy w spotkaniach odbywających się w tych budynkach i wielokrotnie doświadczał trudności w dostaniu się do nich. Ponadto tzw. schodołaz nie rozwiązuje problemu, gdyż osoba niepełnosprawna na wózku elektrycznym, np. pan Piotr Pawłowski - prezes Stowarzyszenia Przyjaciół Integracji - nie może skorzystać z tego urządzenia, a więc czy z góry wyklucza się dostęp takich osób do gmachów rządowych?
Szczególnie rażącym przykładem złej, a powszechnej praktyki jest główne wejście do Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej.
Trudno poważnie także traktować jako wyjaśnienie i usprawiedliwienie braku dostępności budynków rządowych pretekst ochrony zabytków, skoro w Polsce i na świecie można znaleźć wiele przykładów dostosowania obiektów prawdziwie zabytkowych - o nieporównywalnie większej wartości historycznej, jak choćby Pałac Dożów w Wenecji, Palazzo Publico we Florencji, Gmach Parlamentu w Londynie czy Bazylika św. Piotra w Watykanie. Skoro tam było możliwe zapewnienie dostępu osobom niepełnosprawnym - to tym bardziej względy historyczne i techniczne pozwalają na to w budynku Kancelarii Prezesa Rady Ministrów i innych obiektach rządowych, zaś względy konstytucyjne to nakazują.
W świetle powyższych okoliczności prosimy o jasne i konkretne odpowiedzi:
1. Kto i kiedy sporządzi inwentaryzację obiektów rządowych pod kątem zapewnienia pełnej dostępności dla osób niepełnosprawnych?
2. Kiedy i w jaki sposób zostaną zrealizowane prace, by usunąć bariery i zapewnić pełną dostępność dla osób niepełnosprawnych budynków (siedzib) naczelnych i centralnych organów administracji publicznej?
3. Czy budynki rządowe nie podlegają obowiązującym ustawom, w szczególności ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.) oraz ustawie z dnia 17 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), zgodnie z którymi obiekty użyteczności publicznej powinny być dostępne dla osób niepełnosprawnych, w tym także dla osób poruszających się na wózkach inwalidzkich?
4. Czy fakt ścisłej ochrony budynków ze względu na mające w nich siedziby instytucje - nawet przez Biuro Ochrony Rządu - zwalnia organy administracji rządowej z obowiązku przestrzegania wymogów wynikających z ww. ustaw?!
Zważywszy, iż sprawa dotyczy nie tylko ministra polityki społecznej, ale wszystkich ministrów i podległych im urzędów, a w szczególności Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, której wyłącznym gospodarzem jest właśnie Prezes Rady Ministrów, a nie minister Anna Kalata, kierujemy tę interpelację do Pana Premiera, oczekując odpowiedzi od Pana Premiera.
W załączeniu pełny tekst Uchwały Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej Karta Praw Osób Niepełnosprawnych*).
Z poważaniem
Posłowie Sławomir Jan Piechota,
Jarosław Duda i Stanisław Tadeusz Huskowski
Wrocław, dnia 11 czerwca 2007 r.