Szanowny Panie Ministrze! Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (DzU
Szanowny Panie Ministrze! Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (DzU nr 64, poz. 593, ze zm.) potwierdza zasadę pierwszeństwa rodzinnych form opieki zastępczej względem form instytucjonalnych (placówkowych). Zakłada ona, iż przede wszystkim należy szukać możliwości pobytu dziecka w rodzinie naturalnej lub zastępczej, a dopiero później przyzwala na umieszczenie go w placówce opiekuńczo-wychowawczej (np. w domu dziecka).
Wychowanie w rodzinie, nawet jeśli z konieczności nie jest to rodzina naturalna, a zastępcza - dostarcza dziecku niezbędnych do prawidłowego rozwoju podstaw emocjonalnych, budując model wychowania oparty na więzi, a nie na systemie kar i nagród, jak to ma miejsce w licznych - nawet uchodzących za dobrze funkcjonujące - placówkach. Ponadto tworzy, rozwija i utrwala w osobowości dziecka system norm i wzory ról społecznych, które dostarczyć może jedynie rodzina.
Zgodnie z art. 72 ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - w przypadku pilnej konieczności zapewnienia dziecku opieki zastępczej umieszczenie dziecka w rodzinie zastępczej jest możliwe na wniosek lub za zgodą rodziców dziecka, na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej między rodziną zastępczą a starostą właściwym ze względu na miejsce zamieszkania tej rodziny.
O zawartej umowie starosta zawiadamia niezwłocznie sąd.
W związku z wątpliwościami dotyczącymi interpretacji tego przepisu prosimy o wyjaśnienie: Czy zgodne z obowiązującym prawem jest powierzanie urodzonych w szpitalu noworodków i niemowląt na podstawie umowy o powierzenie dziecka rodzinie zastępczej, zawartej pomiędzy osobami zgłaszającymi gotowość do pełnienia funkcji rodziny zastępczej a starostą powiatu właściwym dla miejsca zamieszkania tej rodziny, na wniosek rodziców biologicznych, którzy zamierzają w ustawowym terminie wyrazić zgodę na przysposobienie dziecka przed sądem rodzinnym?
Taki tryb postępowania chroni dziecko - w tym szczególnie ważnym okresie życia - przed zmianą miejsc i środowisk (osób w otoczeniu) oraz wynikającymi stąd wstrząsami i urazami emocjonalnymi, jednocześnie stwarza dziecku warunki stabilnej opieki i atmosferę, budowane w oparciu o zamiar trwałości powstających więzi - w przeciwieństwie do doraźności i tymczasowości sytuacji uzależnionej od zaawansowania sądowego postępowania adopcyjnego. Dlatego stosowanie takiej procedury wydaje się - ze względu na dobro dziecka - wysoce właściwe i uzasadnione. Jednak wobec zgłaszanych wątpliwości prosimy o stanowisko Pana Ministra.
Z poważaniem
Posłowie Sławomir Jan Piechota,
Jarosław Duda
i Stanisław Tadeusz Huskowski
Wrocław, dnia 7 maja 2007 r.