Działając na podstawie art. 192 regulaminu Sejmu, zwracam się do Pani Minister z interpelacją
Działając na podstawie art. 192 regulaminu Sejmu, zwracam się do Pani Minister z interpelacją w następującej sprawie: Niepełna implementacja powyższych dyrektyw, tj. Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 2003/88/WE oraz dyrektywy Rady Nr 93/104/WE, przez Rzeczpospolitą Polską polega na niedostosowaniu przepisów prawa krajowego - ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 1991 r. Nr 91, poz. 408), w zakresie regulacji czasu pracy lekarzy (niezaliczeniu dyżuru medycznego do czasu pracy) do wskazanych powyżej dyrektyw.
Jak stanowi art. 23j pkt 1 wymienionej wyżej ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, lekarze oraz inni posiadający wyższe wykształcenie pracownicy wykonujący zawód medyczny, zatrudnieni w zakładzie opieki zdrowotnej przeznaczonym dla osób, których stan zdrowia wymaga udzielania całodobowych świadczeń zdrowotnych, mogą być zobowiązani do pełnienia w tym zakładzie dyżuru medycznego.
Zgodnie z pkt 2 czasu pełnienia dyżuru, o którym mowa w ust. 1, nie wlicza się do czasu pracy.
Ponadto pkt 7 określa, iż za czas pełnienia dyżuru medycznego nie przysługuje czas wolny od pracy. Natomiast w uzasadnionych przypadkach ordynator (kierownik) może zwolnić pracownika z części dnia pracy, po zakończonym dyżurze, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia.
Jak się okazuje, powyższy przepis pozostaje w sprzeczności z art. 2 pkt 1 dyrektyw nr 93/104/WE i nr 2003/88/WE, które to stanowią, że czas pracy oznacza każdy okres, podczas którego pracownik pracuje, jest do dyspozycji pracodawcy oraz wykonuje swoje działania lub spełnia obowiązki, zgodnie z przepisami krajowymi lub praktyką krajową.
Z powyższego wynika, iż prawo europejskie nakazuje uznawać za czas pracy również czas dyżuru, niezależnie od tego, czy pracownik faktycznie świadczy pracę podczas tego dyżuru, czy nie.
Konsekwencją obecnego stanu prawnego, jakim jest niezaliczanie przez ustawodawcę czasu pełnienia dyżuru medycznego do czasu pracy, jest częste naruszanie przepisów art. 3, 5 i 6 wymienionych wyżej dyrektyw, stanowiących, iż każdy pracownik jest uprawniony do minimalnego dobowego odpoczynku w wymiarze 11 nieprzerwanych godzin, w okresie 24-godzinnym, a także że przeciętny wymiar czasu pracy w okresie siedmiodniowym, łącznie z pracą w godzinach nadliczbowych, nie przekracza 48 godzin.
Niezaliczenie czasu dyżuru medycznego do czasu pracy przy jednoczesnym wyłączeniu możliwości żądania czasu wolnego w zamian za czas świadczonego dyżuru oraz brak jednoznacznych regulacji prawnych w zakresie wyznaczenia minimalnych okresów odpoczynku osób, o których mowa w art. 23j pkt 1 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, stanowi naruszenie prawa Unii Europejskiej. Stan ten jednocześnie różnicuje w sposób nieuzasadniony sytuację pracowników (lekarzy) zakładów opieki zdrowotnej w stosunku do innych pracowników w zakresie prawa do nieprzerwanego odpoczynku, konsekwencją czego występuje dyskryminacja jednej grupy zawodowej w stosunku do pozostałych. Prowadzi to do obawy naruszenia art. 32 konstytucji, który stanowi, że wszyscy są wobec prawa równi, a także wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Ponadto nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny.
Mając powyższe na uwadze, uprzejmie proszę Panią Minister o zainicjowanie we właściwym trybie prac nad zmianą przepisów o zakładach opieki zdrowotnej oraz o podjęcie działań legislacyjnych w sprawie zaliczenia do ustawowej definicji czasu pracy czasu dyżuru medycznego.
Z poważaniem
Poseł Arkadiusz Mularczyk
Nowy Sącz, dnia 20 marca 2007 r.