Szanowny Panie Ministrze! Od dwustu lat systematycznie wprowadzana jest planowana gospodarka leśna. Wśród priorytetów
Szanowny Panie Ministrze! Od dwustu lat systematycznie wprowadzana jest planowana gospodarka leśna. Wśród priorytetów polityki leśnej jest zwiększenie lesistości w Polsce, ochrona ekosystemów leśnych oraz doskonalenie produkcji i sprzedaży drewna.
Konieczność dostosowania sposobów i zasad sprzedaży drewna do przepisów odnoszących się do ochrony konkurencji i konsumentów w stosunku do norm polskich i unijnych aktów prawnych wymusiła potrzebę ujednolicenia handlu drewnem.
Od zeszłego roku obowiązują nowe zasady sprzedaży drewna, które określa zarządzenie nr 52 Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych, gdyż dotychczas obowiązująca ustawa o lasach z dnia 28 września 1991 roku (Dz.U. 05.45.435, ze zm.) nie regulowała sprzedaży drewna, więc zasadne stało się stworzenie zasad sprzedaży tego surowca. 23 września ubiegłego roku, zarządzeniem nr 52 Dyrektor Generalny Lasów Państwowych wprowadził Wewnętrzny Kodeks Leśny Handlowy, który reguluje sprzedaż drewna, ujednolicając i doprecyzowując jego sposoby sprzedaży oraz wprowadzając nowe zasady nabywania drewna w trybie rokowań internetowych.
Zarządzenie nr 52 całkowicie ujednolica zasady sprzedaży drewna. Zgodnie z art 33 ust 3 pkt 3 ustawy o lasach sprzedaż drewna głównie w zakresie koordynowania racjonalnej gospodarki leśnej jest w gestii Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych.
Zgodnie z art 34 tej ustawy dyrektor regionalnej dyrekcji LP ma kompetencje typu nadzorczego wobec nadleśnictw, kadrowego, reprezentacyjnego Skarb Państwa oraz typu organizacyjnego. Reasumując, zarządzenie dotyczące sprzedaży drewna jest więc z tymi kompetencjami zgodne.
Także nadleśniczowie nie tracą swych uprawnień przysługujących im z mocy prawa. Zgodnie z ww. zarządzeniem i art 35 ust 1 ustawy o lasach do kompetencji nadleśniczego należy samodzielna realizacja gospodarki leśnej w nadleśnictwie zgodnie z planem urządzenia lasu. Nadleśniczy w równej mierze zarządza, pozyskuje i sprzedaje poszczególne surowce. Zgodnie z § 16 ust 1 wspomnianego zarządzenia wyodrębniono poszczególne tryby sprzedaży drewna pozostające tylko i wyłącznie w kompetencji nadleśniczych. Wskazano sprzedaż drewna klientom w celach niezwiązanych bezpośrednio z działalnością gospodarczą (przerób), sprzedaż incydentalną, zużycie na potrzeby własne nadleśnictwa oraz sprzedaż zakładom Lasów Państwowych w celach bezpośredniego przerobu lub zużycia drewna na własne potrzeby.
Zdaniem prawników przepisy statutu Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasów Państwowych precyzują w równej mierze kompetencje Dyrektora Generalnego LP, dyrektorów regionalnych dyrekcji oraz nadleśniczych. § 6 statutu określa prawo Dyrektora Generalnego do wydawania zarządzeń i decyzji obowiązujących w Lasach Państwowych oraz ustala szczegółowe zasady gospodarki leśnej w lasach zarządzanych przez PGL LP.
Ustawa z 15 grudnia 2000 roku o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. 05.244.2080), tzw. ustawa antymonopolowa, reguluje zasady i tryb przeciwdziałania praktykom ograniczającym konkurencję oraz naruszającym zbiorowe interesy konsumentów. Zwłaszcza sprzedaż internetowa umożliwia złożenie zapotrzebowania na surowiec drzewny przez wszystkich uprawnionych do działalności gospodarczej. Na podkreślenie zasługują jasno określone kryteria odnoszące się do oceny oferentów i składanych przez nich zamówień.
Nowe zasady sprzedaży drewna uregulowane zarządzeniem nr 52 usuwają wszystkie sprzeczne z przepisami prawa postanowienia i pozostają w zgodzie z wymaganiami uczciwej konkurencji sprecyzowanymi w ustawie antymonopolowej.
Mając powyższe na uwadze, kieruję do Pana Ministra następujące pytania:
1. Jak będzie wyglądał nadzór nad działalnością nadleśniczych?
2. Kto będzie sprawował kontrolę sprzedaży drewna i jego wykorzystania na cele własne wszelkich organów leśnych LP?
Z wyrazami szacunku
Poseł Sandra Lewandowska
Warszawa, dnia 11 kwietnia 2007 r.