Szanowna Pani Minister! Ustawa z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy
Szanowna Pani Minister! Ustawa z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych określa sposób zarobkowania przez emerytów wojskowych. W treści ustawy pojawia się podział na żołnierzy, którzy nie posiadają pełnej emerytury i mają ograniczenia w zarobkowaniu oraz na żołnierzy posiadających pełną wysługę emerytalną.
W wyniku redukcji wojska odeszło wielu młodych żołnierzy posiadających fachowe przygotowanie, ale niemających pełnej wysługi emerytalnej. Zostali zwolnieni nie ze swojej winy, a byli kształceni dla potrzeb sił zbrojnych. Państwo ukarało ich dwukrotnie, ponieważ nie mogą pracować zgodnie ze swoimi kwalifikacjami, a co gorsza mają ograniczenia w zarobkowaniu. Ich emerytury nie są duże, bo w większości przypadków mają krótki staż pracy na niskich stanowiskach. Niezaprzeczalnym faktem jest, iż po piętnastu latach służby w stopniu podoficera lub chorążego, często otrzymują emerytury poniżej 1000 zł. Żołnierze nie mogą rozwijać własnych firm, a pracodawcy zatrudniają ich zazwyczaj na czarno, tworząc tzw. szarą strefę.
W związku z powyższym proszę panią minister o odpowiedź na następujące pytania:
1. Dlaczego ustawa nie traktuje wszystkich jednakowo, ale dzieli żołnierzy na tych, którzy mogą zarabiać, ile chcą, i tych, którzy mają ograniczenia w zarobkowaniu?
2. Czy nie należałoby stworzyć możliwości dalszego rozwoju dla żołnierzy?
Z poważaniem
Poseł Mieczysław Marcin Łuczak
Wieluń, dnia 16 marca 2007 r.