Ustawa z dnia 19 lipca 2005 r. (DzU z 2005 r. Nr 155 poz.
Ustawa z dnia 19 lipca 2005 r. (DzU z 2005 r. Nr 155 poz. 1298 z późn. zm.) o sporcie kwalifikowanym nadała polskim związkom sportowym szerokie kompetencje w przedmiocie przyznawania i pozbawiania licencji zawodnika, sędziego oraz trenera. Dotychczas, powyższe uprawnienia regulowane były jako przepisy wykonawcze w formie rozporządzeń właściwego ministra do ustawy o kulturze fizycznej z dnia 18 stycznia 1996 r. (DzU z 2001 r. Nr 81 poz. 889 z późn. zm.), która w tej materii nie jest już obowiązująca.
Po wejściu w życie ustawy o sporcie kwalifikowanym obowiązywały przepisy przejściowe, na mocy których najpóźniej dnia 31 grudnia 2006 r. wygasła moc licencji sportowych nadanych wedle przepisów wykonawczych do ustawy o kulturze fizycznej. Od dnia 1 stycznia 2007 r. to polskie związki sportowe na mocy ustawy o sporcie kwalifikowanym mają obowiązek określać tryb i warunki, na podstawie których można ubiegać się o przyznanie licencji w danej dyscyplinie sportu. Odpowiednio odnoszą się do tego przepisy art. 29 ust. 5 w kwestii licencji dla zawodników oraz art. 46 ust. 4 i 48 ust. 3 dotyczące licencji sędziego oraz trenera. Niniejsze przepisy powierzają polskim związkom sportowym określenie w regulaminach wewnętrznych związków warunków i trybu przyznawania i pozbawiania licencji zawodnika, sędziego oraz trenera.
W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra z pytaniem, czy dysponuje wiedzą oraz materiałami określającymi realizację nałożonego na polskie związki sportowe obowiązku ustawowego? Jaka jest skala dostosowania wewnętrznych przepisów związków do obowiązującej ustawy o sporcie kwalifikowanym oraz jaki jest procent związków, które przepisów nie dostosowały i jakie będą konsekwencje niewprowadzenia przez polskie związki sportowe odpowiednich regulaminów określających przyznawanie i pozbawianie licencji sportowych:
Z poważaniem
Posłowie Beata Bublewicz,
Joanna Skrzydlewska
i Jarosław Wałęsa
Warszawa, dnia 26 stycznia 2007 r.